
Mijn hele leven sta ik op het snijvlak van technologie en mensen. Eerst voelde ik het, toen bestudeerde ik het, nu geef ik er betekenis aan.
Het begon thuis.
Mijn vader kwam altijd thuis met de nieuwste gadgets. Een semafoon. ICQ. MSN. Mijn jeugd zat vol technologie die nieuw was, en mensen die uitzochten wat ze ermee moesten.
Mijn broer had een stickerboek van de Turtles. Platte plaatjes, tot je er op de goede manier naar keek, en er ineens diepte was, ruimte waar je bijna in kon stappen. Op tafel was het niets. Op de goede manier bekeken ging het open.
Als kind voelde ik al dat één beeld op zichzelf plat is, en dat je meer dan één manier van kijken nodig hebt om de diepte te zien. Dat is gebleven.
Ik begon in festivals, muziek en live events. Lowlands. North Sea Jazz. GLOW Festival.
Ik studeerde Commerciële Economie, met als specialisatie internationale events, muziek en entertainment, en studeerde summa cum laude af. De rest leerde ik midden in het publiek: hoe je een ervaring bouwt die mensen raakt, hoe je een zaal leest, hoe je voelt wat een menigte nodig heeft voordat ze het zelf weet. Jaren later herkende ik diezelfde dynamiek in organisaties: wat een menigte in beweging brengt, is wat de adoptie van een nieuwe manier van werken drijft, of blokkeert. Geen adviesbureau leert je dat.
Toen ging ik me afvragen waarom.
In een Future Media Lab kwam steeds dezelfde vraag terug: waarom gaan we met technologie om zoals we doen? Ik onderzocht het als media-archeoloog, en keek hoe elke nieuwe technologie patronen herhaalt van de technologie die eraan voorafging.
Mijn masteronderzoek bracht me binnen bij Microsoft, en werd een scriptie over wat er werkelijk klopt in het hart van de machine op het werk: de hartslag, en de menselijke complexiteit eromheen. Het liet me zien wat ik nu nog steeds zie: elke nieuwe technologie komt met een mythe, en adoptie gebeurt niet van de ene op de andere dag. Het gebeurt in gesprekken, in een eigen ritme.
Daar werd het gevoel een manier van kijken.
Wat ik heb gedaan.Van het team tot de boardroom.
Bij een internationale IT-dienstverlener ontwierp en leidde ik als transformatieleider in Nederland Adaptive Strategy Execution: één strategie, gedragen door marketing, HR, sales en delivery. Afgetrapt met 250 leiders, uitgevoerd door 24 multidisciplinaire teams, met vier C-level sponsors. Erkend door het Agile Business Consortium.
Bij de digitale divisie van een adviesorganisatie, midden in een crisis met 1.700 open tickets, gaf ik leiding aan 30 mensen en coachte ik 15 teams. In twee jaar steeg de betrokkenheid van 6 naar 8, daalde het langdurig verzuim met 4%, en ging de cultuur van top-down naar gedeeld leiderschap.
Mijn wortels liggen in klantbeleving en CRM. Als functioneel consultant werkte ik aan gebruikersadoptie, en later hielp ik als practice manager salesteams echte resultaten uit hun systemen te halen. Zorgen dat de verandering blijft staan als het systeem live gaat: daar gaat het me nog steeds het meest om.
Als partnermanager voor technologiepartners zoals Salesforce en ServiceNow werkte ik tussen de productbedrijven, de consultancy en de klant. Ik weet hoe elke kant naar dezelfde technologie kijkt, en waar hun belangen samenkomen, en waar niet.
Geselecteerd uit 450.000 collega’s wereldwijd voor een internationaal toptalentprogramma. Business Agility Catalyst, gecertificeerd Expert in Enterprise Coaching (ICAgile), en opgeleid in Transformational Presence. Dat helpt me de veiligheid te creëren waarin mensen hardop zeggen wat normaal in de wandelgang blijft.
Twee jaar was ik co-host van Realities Remixed, een internationale technologiepodcast: C-level gesprekken met leiders en experts van over de hele wereld. De podcast groeide naar meer dan een half miljoen abonnees in meer dan 150 landen, en won drie awards in 2025.
Ik hoef me het perspectief van een developer, een manager, een salesteam of een technologiepartner niet in te beelden. Ik heb zelf in die lagen gewerkt, en zij aan zij met de boardroom.
Wat technologie waard is.
Vaak genoeg stond ik erbij, voelde ik wat er gebeurde, en zei ik niets. Gaandeweg leerde ik het te benoemen, hoe ongemakkelijk ook, en dat benoemen opende het gesprek, keer op keer. Dat breng ik nu mee. Niet alleen wat een technologie doet, maar wat ze waard is en wat ze kost. Hoe ze in een strategie wordt ingebouwd, en welk talent dat vraagt. De belofte van AI, van quantum, trekt me aan, zoals elke belofte daarvoor me altijd heeft aangetrokken. Elke nieuwe technologie komt binnen in de zekerheid dat het dit keer anders is. De patronen zijn dat zelden.
Ik werk op de naden.
De meeste mensen die dit werk doen, komen van één kant: de strategie, of de technologie, of de mensen. Ik kwam via allemaal, over de jaren heen. Festivalpubliek lezen, onderzoeken hoe we met technologie leven, transformaties leiden, de gesprekken hosten. En daaronder groeide één gewoonte: leren het hele systeem te zien, niet de losse delen.
Daardoor kan ik werken op de naden waar technologie, strategie en mensen elkaar raken, de plekken waar het meestal echt vastloopt. Door de jaren kreeg die manier van kijken een naam: Signal Seeking. De signalen aan alle kanten tegelijk lezen, door de technologie die erdoorheen beweegt.
Welke vorm ook, een podium, een tafel, een cyclus: het is hetzelfde werk. Betekenis geven aan technologie, via de verhalen die we erover vertellen.
Hoe Signal Seeking werkt →De vraag achter alles.
Technologie maakt een sprong die zo groot is dat ze om een even grote sprong vraagt in hoe we leiden: leiders die kunnen werken met onzekerheid en complexiteit, in plaats van alles te willen beheersen. Die twee bewegingen zijn eigenlijk één.
